Grondankerproeven

Een statische belastingproef op een geïnjecteerd anker bestaat uit het aanbrengen van een gecontroleerde trekkracht op de ankerkop en het meten van de resulterende verplaatsing. Deze proef kan:

  • Controleren of het anker de vereiste draagkracht bereikt;
  • Het kruipgedrag onder langdurige belasting beoordelen;
  • De geschiktheid van het ontwerp en de installatiemethode bevestigen voor de gegeven bodemomstandigheden.

Wij voeren drie soorten ankerproeven uit volgens ISO 22477-5 (2018): de ontwerpproef, de geschiktheidsproef en de aanvaardingsproef. Deze worden hieronder beschreven.

Soorten proeven

Volgens ISO 22477-5 (2018) zijn er drie types:

  1. Ontwerpproef
  2. Een proef uitgevoerd op proefankers vóór de start van de werken. Het doel is het gedrag van het grond-ankersysteem te bestuderen en ontwerpparameters te bepalen of te verfijnen.
  1. Geschiktheidsproef
  2. Een proef uitgevoerd op geselecteerde werkankers in de beginfase van het project. Deze controleert of het ontwerp en de installatiemethode geschikt zijn voor de bodemomstandigheden en veilig de vereiste belastingen kunnen opnemen.
  1. Aanvaardingsproef
  2. Een routinetest uitgevoerd op elk geplaatst anker (of op een bepaald deel ervan). Deze bevestigt dat het anker correct werd geïnstalleerd en veilig de opgegeven gebruiksbelasting kan dragen voordat het in gebruik wordt genomen.

Resultaten

Een statische belastingproef op een geïnjecteerd anker kan:

  • De draagkracht van het anker verifiëren

  • De proef meet rechtstreeks de reactie van het anker op belasting en bevestigt dat de vereiste capaciteit wordt bereikt onder reële omstandigheden.

  • Het kruipgedrag onder langdurige belasting beoordelen

  • Door de belasting gedurende bepaalde tijd op vaste niveaus te houden, wordt de kruipverplaatsing gemeten en vergeleken met de criteria van EN 1537 (Figuur 1).

  • Het ontwerp en de installatiemethode valideren

  • Ontwerpproeven en geschiktheidsproeven geven vertrouwen dat het ontwerp en de injectiemethode geschikt zijn vóór de uitvoering.

  • Elastische en plastische verplaatsingen onderscheiden

  • Door het anker stapsgewijs te ontlasten, wordt het verschil bepaald tussen herstelbare (elastische) en blijvende (plastische) vervormingen (Figuur 2).

Figuur 1 Gemeten kruip

Figuur 2 Gemeten elastische en plastische verplaatsingen

Uitrusting en mogelijkheden

Ons team beschikt over de ervaring en middelen om een brede waaier aan configuraties aan te pakken.

Onze testinstallaties zijn speciaal ontworpen voor grondankerwerk – van routinematige aanvaardingsproeven tot hoge-belasting ontwerpproeven. Voor de meeste projecten gebruiken we een hydraulische holle-vijzel met een capaciteit van 140, 180 of 270 ton (1400, 1800 of 2700 kN) en een slag van 250 mm. Voor grootschalige of speciale projecten kunnen we een vijzel van 500 ton met een slag van 350 mm inzetten.

De belasting wordt gemeten met een gekalibreerde hydraulische drukmeter; voor projecten die dubbele meting vereisen, kan een gekalibreerde lastcel worden toegevoegd. De verplaatsing van de ankerkop wordt gevolgd met een resolutie van 0,01 mm, nauwkeurig genoeg om de subtiele kruipbewegingen te registreren die bepalen of een anker aan de aanvaardingscriteria voldoet.

Alle instrumenten worden onafhankelijk om de zes maanden gekalibreerd volgens de relevante normen.

Voor eventuele vragen, opmerkingen, of een offerte, neem gerust contact met ons op.

Neem contact met ons op

Het testen van geïnjecteerde grondankers wordt ook wel uittrekproeven of kruipproeven genoemd.

We zijn gevestigd in Brussel en opereren in België, Nederland, Luxemburg en Frankrijk.

Wij voeren statische belastingproeven uit op geïnjecteerde ankers volgens ISO 22477-5 (2018) (naast EN 1537, 2013, DIN 4125, 1990) of NF P 94-153 (1993). Onze proeven voldoen ook aan de eisen van EN 1997-1 (Eurocode 7) voor de verificatie van de ankerweerstand.

Veelgestelde Vragen

  • Wat is een grondanker?

    Een grond- of geïnjecteerd anker is ontworpen om een trekkracht over te dragen naar een draagkrachtige grondlaag. Het bestaat uit:

    • De ankerkop: het onderdeel dat de kracht van de trekstaaf op de constructie overbrengt (keerwand, vloerplaat, enz.)
    • De trekstaaf: het draaggedeelte van het anker, meestal vervaardigd uit hoogwaardig staal (staven of strengen)
    • Het injectielichaam: het verharde cementgebonden materiaal dat de verbinding tussen trekstaaf en grond vormt

  • Wat is het verschil tussen een ontwerpproef, een geschiktheidsproef en een aanvaardingsproef?

    Ontwerpproeven worden uitgevoerd op offerankers om de uiteindelijke draagkracht te bepalen. Geschiktheidsproeven worden uitgevoerd op niet-werkende ankers om het ontwerp te verifiëren vóór productie. Aanvaardingsproeven worden uitgevoerd op elk productieranjer (of een steekproef) om te bevestigen dat elk anker aan de vereiste prestaties voldoet vóór oplevering.

  • Wat is kruip en waarom is het belangrijk bij ankerproeven?

    Kruip is de voortdurende verplaatsing van een anker onder een constante belasting. EN 1537 specificeert de maximale kruipsnelheden per belastingsniveau. Als een anker deze limieten overschrijdt, voldoet het niet aan de aanvaardingscriteria, wat aangeeft dat de verbinding tussen grout en grond mogelijk onvoldoende is voor langdurige prestaties.

  • Kunnen bestaande (oude) ankers worden getest?

    Ja. Bestaande of oudere ankers kunnen worden getest om hun huidige belastingsniveau en conditie te controleren.

    Zelfs ankers die oorspronkelijk niet voor toekomstige testen zijn ontworpen, kunnen vaak worden gecontroleerd. Hiervoor gebruiken we speciale apparatuur die gladde ankerkoppen zonder uitstekende strengen kan grijpen, waardoor lift-off testen mogelijk zijn en de ankerkracht kan worden gemeten.

    Deze testen bevestigen dat de ankers nog steeds de vereiste ondersteuning bieden en kunnen ook aangeven of herbelasten of onderhoud nodig is.